Haar handen wiegden hem zachtjes, en elke kleine beweging was doordrenkt met geduld en kennis die ik nooit had gezien. Het was een intiem ritueel, een stille strijd tegen de dood die elke nacht in dat huis dreigde op te laaien, en ik had het nooit eerder opgemerkt. Elena was geen verwaarlozer; ze was een beschermer, een stille engel die mijn kwetsbare kinderen vasthield terwijl ik in mijn kantoor werkte, gebroken door verdriet en paranoia.

Leo’s gehuil, dat altijd scherp en angstaanjagend was geweest, werd langzaam zachter. Zijn kleine ogen ontspanden, en een zachte zucht ontsnapte aan zijn lippen. Elena bleef daar zitten, urenlang, haar ogen half gesloten, haar ademhaling synchroon met de zijne, en voor het eerst voelde ik iets wat ik dacht verloren te hebben: hoop.

Het beeld bevroren op het scherm deed iets met me dat geen technologie of geld ooit had kunnen: het brak mijn wantrouwen. Alle scepsis, elke schaduw van twijfel, vervaagde. De vrouw die ik had gehuurd om een invulling te geven aan mijn falende gezinsleven, was in werkelijkheid de enige die Seraphina’s nalatenschap in eer en veiligheid hield.

Ik kon niet geloven wat ik zag. Mijn vingers trilden terwijl ik het beeld bekeek, niet uit angst, maar uit een mengeling van schuld en ontzag. Ik had Elena beoordeeld op basis van mijn eigen pijn en de jaloerse invloeden van mijn familie. Beatrice, die altijd had geprobeerd mijn vertrouwen in haar te manipuleren, had een masker gedragen, en ik had het geloofd.

Lees verder op de volgende pagina