“Mevrouw, blijf waar u bent,” zei de stem van de politie. “Er is een dreiging in uw straat. Als u de deur opent, kan dat uw leven in gevaar brengen. Houd u binnen en wacht op onze instructies.”

Mijn hart sloeg een slag over. Dreiging? In mijn rustige buurt? In een straat waar ik al tien jaar woonde, waar buren elkaar groetten en kinderen veilig konden spelen?

Ranger bleef gespannen tussen mij en het raam staan, zijn ogen strak gericht op de oprit. Elke instinctieve beweging die ik normaal zou negeren, voelde nu als een alarmbel.

“Hoe… wat is er gebeurd?” stamelde ik.

“Dat kunnen we niet over de telefoon uitleggen,” zei de agent kalm, maar resoluut. “Het is van levensbelang dat u niet naar buiten gaat.”

De sirenes werden luider, en ik zag zwaailichten reflecteren in de ramen van de huizen verderop. Buurhuizen waren afgesloten, en politieauto’s parkeerden strategisch aan beide uiteinden van de straat. Mijn ademhaling versnelde terwijl ik probeerde te begrijpen wat er aan de hand was.

Ranger legde zijn kop op mijn knieën en gaf een zacht maar diep gromgeluid, alsof hij me wilde waarschuwen voor iets dat ik nog niet kon zien. Het voelde alsof hij alles aanvoelde wat mijn ogen nog niet konden waarnemen.

Ik schoof langzaam naar de woonkamer, zette de telefoon op luidspreker en luisterde naar de instructies.

“Mevrouw Bennett,” klonk de stem van de politie opnieuw. “Er is een verdachte situatie met een gewapende man in uw buurt. We hebben meldingen dat hij zich richting uw huis beweegt. U mag onder geen beding de deur openen. Blijf uit het zicht van ramen en deuren.”

Mijn handen trilden. Mijn gedachten raasden. Hoe kon dit gebeuren? Waarom mijn huis? En wat had Ranger gezien dat mij volledig onbewust bleef?

Ik volgde de instructies nauwgezet. Ranger bleef strak naast de deur staan, zijn lichaam gespannen, klaar om in actie te komen. Ik dacht aan alle horrorfilms en waarschuwingen die ik ooit had gezien: dit voelde reëel, te echt om een fictie te zijn.

Na een paar minuten verscheen er een agent aan het raam van mijn voordeur, zijn wapen zichtbaar maar niet gericht op mij.

Lees verder op de volgende pagina