Skip to content 
De kamer begon te draaien. Ik moest me vasthouden aan de leuning van de stoel om niet om te vallen.
“Je was zwanger van hem,” vervolgde Michael. “Van de man met wie je me bedroog.”
Mijn keel werd droog. Een vergeten detail uit 2008 kwam terug als een koude wind. Mijn menstruatie was uitgebleven. De stress, dacht ik toen. De depressie. De chaos.
Ik had het nooit laten controleren.
“Ik wist het niet,” fluisterde ik.
“Maar ik wist het wel,” zei hij.
Er viel een stilte die zwaarder was dan al onze achttien jaar samen.
“Toen ze je binnenbrachten na die overdosis,” ging hij verder, “deden ze standaardonderzoek. Ze ontdekten de zwangerschap. Ze vroegen wie ze moesten bellen. Ik was je echtgenoot.”
Ik voelde mijn hart in mijn borst bonzen.
“En toen?” vroeg ik.
Zijn kaak spande zich aan. “Toen vroeg de arts wat ik wilde doen.”
Mijn adem stokte.
“Wat jij wílde doen?” herhaalde ik langzaam.
Hij knikte. “Je was buiten bewustzijn. Je mentale toestand was instabiel. De arts zei dat het juridisch mogelijk was om in te grijpen. Ik tekende de papieren.”
De wereld werd stil.
“Je… hebt een abortus laten uitvoeren?” Mijn stem was nauwelijks hoorbaar.
Hij keek me recht aan. “Ik heb ons beschermd.”
Ik voelde geen woede. Nog niet. Alleen een leegte die zich langzaam uitbreidde.
“Je hebt een beslissing genomen over mijn lichaam,” zei ik. “Terwijl ik bewusteloos was.”
“Je had mij verraden!” barstte hij plots uit. “Je had ons gezin vernield! En toen wilde je jezelf ook nog van het leven beroven. Wat moest ik doen? Wachten tot jij wakker werd en besliste om het kind van je minnaar te houden? Ons nog verder vernederen?”
Zijn woorden sloegen tegen me aan, maar iets in mij veranderde.
Achttien jaar lang had ik gedacht dat ik de enige dader was.
Achttien jaar had ik zijn stilte aanvaard als een rechtvaardige straf.
Maar dit?
Dit was geen stilte.
Dit was controle.
“Ik heb een fout gemaakt,” zei ik langzaam. “Een grote. Ik heb je verraden. Maar jij… jij hebt een medische ingreep laten uitvoeren zonder mijn toestemming.”
Hij haalde zijn schouders op, maar zijn ogen weken uit. “Je was niet in staat om rationeel te denken.”
“Dat besliste jij?”