Mijn gedachten schoten naar Mark. Maar ook naar mijn man Richard. Beide mannen hadden toegang tot ziekenhuisprocedures, beide konden de documenten laten aanpassen. Maar wie had het motief? En waarom?

We besloten een privédetective in te schakelen. Hij had ervaring met vermiste personen en medische fraude. Zijn naam was Daniel Kramer, een rustige man die eerder grote bedrijven en advocaten had geholpen bij het vinden van ontbrekende dossiers en vermiste getuigen.

Daniel begon met het analyseren van de ziekenhuisgegevens. Binnen een dag had hij iets gevonden dat ons de adem benam: er waren bewijzen dat Emily’s baby was overgebracht naar een privékliniek in een afgelegen dorp, onder een andere naam. De documenten waren vervalst, en alleen iemand met toegang tot zowel de medische archieven als de juridische papieren kon dit doen.

“Mark had motief,” zei Sarah zacht. “Hij wilde volledige controle over het kind, zonder dat jij erbij betrokken zou zijn.”

Ik schudde mijn hoofd. “Maar Richard? Zou hij het hebben toegestaan?”

Daniel keek me serieus aan. “Er zijn aanwijzingen dat hij wist dat Emily zou worden overgebracht, maar de reden is onduidelijk. Misschien dacht hij dat hij ons beschermde, of misschien was hij zelf misleid.”

Het werd nog ingewikkelder toen Daniel ons informeerde over beveiligingsbeelden. Op de avond dat Emily officieel was verklaard als overleden, was er iemand met een donkere jas en een hoed die het ziekenhuis verliet met een kinderwagen. Het gezicht was onherkenbaar, maar het gebaar was vertrouwd: het was Emily, levend, met haar baby.

Sarah sloeg een hand voor haar mond. “Dit… dit is niet alleen fraude. Dit is ontvoering vermomd als medische noodzaak.”

De weken die volgden waren een nachtmerrie van telefoononderzoeken, geheime ontmoetingen en het verzamelen van bewijs. We leerden dat Emily en haar baby onder toezicht stonden van een kliniek die gespecialiseerd was in bescherming van vrouwen en kinderen in gevaar, maar dat Mark dit had geregeld zonder mijn medeweten. Zijn motief? Een mengeling van controle, angst en wrok dat ik hem zou kunnen tegenwerken.

Uiteindelijk kregen we een tip van een verpleegster die anoniem wilde blijven. Ze zei dat Emily werd gehouden in een appartement in een klein kuststadje, onder een andere naam. Het appartement stond leeg op sommige dagen, maar Emily mocht contact houden met niemand, behalve een selecte groep die Mark betaalde.

Lees verder op de volgende pagina