Zijn wereld stortte voor mijn ogen in elkaar… maar de mijne werd eindelijk helder.

Mark staarde naar de handtekening onderaan de pagina alsof het een vergissing moest zijn. Alsof ik elk moment in paniek zou raken en de papieren uit zijn handen zou rukken.

“Linda… je begrijpt dit niet,” zei hij schor. “Dit was gewoon… een voorstel. We kunnen dit anders oplossen.”

Ik keek hem rustig aan. Vijftien jaar lang had ik elke nuance in zijn stem leren herkennen: wanneer hij loog, wanneer hij charme gebruikte, wanneer hij dreigde. Nu hoorde ik iets nieuws.

Angst.

“Je hebt gelijk,” antwoordde ik kalm. “Ik begrijp het eindelijk.”

Hij begon te praten over Tiffany, over “complicaties”, over hoe het “uit de hand was gelopen”. Hij zei dat hij onder druk stond. Dat hij zich niet gewaardeerd voelde. Dat mannen soms fouten maken.

Ik onderbrak hem niet.

Toen hij klaar was, schoof ik een map over de tafel.

Zijn wenkbrauwen trokken samen. “Wat is dit?”

“De waarheid.”

Hij sloeg de map open. Eerst zag ik alleen verwarring. Toen herkenning. Toen paniek.

Afdrukken van bankafschriften.

Overboekingen.

Hotelreserveringen.

Afschriften van het studiefonds van onze zoons.

Zijn hand begon licht te trillen.

“Waar heb je dit vandaan?”

“Van jou,” zei ik. “Je liet het overal achter.”

Hij bladerde sneller. Zijn ademhaling werd oppervlakkig.

“Dit is privé-informatie.”

Lees verder op de volgende pagina