Skip to content 
Vandaag, bijna een jaar na haar adoptie, zit Daisy naast me op de bank. Ze slaapt zachtjes, haar kop op mijn schoot, en af en toe draait ze haar hoofd naar het raam, alsof ze het asiel even gedenkt. Maar ik weet dat ze hier veilig is, geliefd, en dat haar hart langzaam, beetje bij beetje, haar nieuwe thuis accepteert. En ik weet ook dat ik iets ongelooflijks heb geleerd: liefde is geduldig, trouw kan complex zijn, en soms is de mooiste vorm van zorg gewoon aanwezig zijn – stil, zacht, en vol begrip.
Daisy zal nooit vergeten waar ze vandaan komt, en ik zal nooit vergeten wat ze me heeft geleerd over vertrouwen en loyaliteit. Samen hebben we een nieuw hoofdstuk geschreven, een verhaal van hoop, geduld en diepe, onverwoestbare verbinding.