Roberto duwde de keukendeur met meer kracht open dan hij van plan was.

Het beeld dat hij verwachtte — chaos, onverschilligheid, nalatigheid — bevroor al in zijn gedachten.

Maar wat hij zag… paste nergens in zijn scenario.

De keuken baadde in ochtendlicht. De gordijnen waren opengetrokken. Op het aanrecht stonden kommen met kleurrijke stukjes fruit. En in het midden van de ruimte zat Elena op de vloer, niet op een stoel, niet op haar telefoon — maar op ooghoogte met Pedrito.

Zijn zoon zat in een speciaal stoeltje, ondersteund met zachte kussens.

En hij lachte.

Niet het korte, toevallige geluid dat Roberto soms met moeite uit hem wist te lokken.

Maar een volle, rollende lach, alsof zijn hele kleine lichaam meedeed.

Elena hield een houten lepel vast als microfoon en zong overdreven vals een kinderliedje, terwijl ze met haar vrije hand een zachte beweging maakte die Pedrito’s armpjes stimuleerde.

“En nu de kampioen!” riep ze speels. “Sterke armen, Pedrito! Eén… twee…”

Pedrito’s handjes bewogen — onhandig, maar bewust.

Roberto stond verstijfd in de deuropening.

Elena keek op.

Haar gezicht verloor kleur.

“Señor Roberto… u zou toch drie dagen—”

Hij stapte naar binnen, zijn woede nog niet volledig verdwenen, maar plots vermengd met verwarring.

“Wat gebeurt hier?”

Elena kwam langzaam overeind.

“Ik… ik kan het uitleggen.”

Lees verder op de volgende pagina