Skip to content 
Zijn blik schoot naar het aanrecht. Geen rommel. Geen alcohol. Geen telefoon in zicht.
Alleen uitgeprinte papieren met schema’s. Oefeningen. Notities.
Hij pakte er één op.
“Wat is dit?”
Elena slikte.
“Stimulatieoefeningen. Sensorische therapie. Ik heb online cursussen gevolgd in de avonden. Ik wilde het eerst zeker weten voordat ik iets zei.”
Roberto fronste.
“Waarom?”
Ze keek naar Pedrito, die nu zachtjes tegen een felgekleurde bal tikte die aan een lint boven hem hing.
“Omdat iedereen zegt wat hij niet kan,” antwoordde ze zacht. “Maar niemand kijkt wat hij misschien wél kan.”
Die woorden troffen hem harder dan welke beschuldiging ook.
Hij had miljoenen uitgegeven aan specialisten. Aan consulten in prestigieuze klinieken. Aan rapporten met dure woorden.
“Onomkeerbaar.”
“Beperkt perspectief.”
“Levenslange afhankelijkheid.”
Hij had ze allemaal geloofd.
“Elke dag,” vervolgde Elena voorzichtig, “heb ik met hem geoefend. Niet om hem te genezen. Maar om zijn zenuwbanen te stimuleren. Zijn romp reageert sterker dan in het begin. Zijn armen worden stabieler.”
Roberto keek opnieuw naar zijn zoon.
Pedrito keek niet verdrietig.
Niet passief.
Hij keek gefocust.
Alsof hij meedeed.
“Die lach…” mompelde Roberto.
Elena glimlachte voorzichtig.
“Hij lacht wanneer hij voelt dat hij controle heeft.”
Er viel een lange stilte.
De woede die Roberto had meegenomen naar huis, voelde plots zwaar en misplaatst.
“De buurvrouw zei dat ze geschreeuw hoorde. En muziek.”
Elena knikte.
“Ja. We gebruiken muziek bij therapie. Ritme helpt bij motorische activatie. En soms protesteert hij. Soms wordt hij boos. Dat is goed. Dat betekent dat hij voelt. Dat hij wil.”
Roberto keek naar de papieren in zijn hand. Ze waren zorgvuldig geordend. Data. Tijdstippen. Observaties.
Niet het werk van iemand die nalatig was.
Maar van iemand die betrokken was.
“Waarom hebt u mij dit niet verteld?” vroeg hij, minder scherp nu.
Elena aarzelde.
“Omdat u alles al had besloten. U keek naar rapporten, niet naar hem. Ik dacht dat u het zou zien als valse hoop.”
Die zin bleef hangen.
Hij keek naar zijn zoon, naar de kleine vingers die opnieuw naar de bal reikten.
Langzaam zette Roberto zijn aktetas neer.
“Laat me zien,” zei hij.
Elena knipperde verrast.
“Wat?”
“Wat hij kan.”
Ze knielde weer bij Pedrito.
“Oké, kampioen. Papa kijkt.”
Ze plaatste haar handen zacht onder Pedrito’s armen, gaf minimale ondersteuning.
“Pedrito, sterk. Eén… twee…”
En daar gebeurde iets dat Roberto nog nooit had gezien.
Zijn zoon spande zijn bovenlichaam aan. Zijn romp wiebelde — maar bleef rechtop, een fractie langer dan normaal.
Roberto voelde zijn adem stokken.