De muziek viel abrupt stil.

Het was geen dramatische crash, geen theatrale donderslag — slechts een plotselinge leegte. De violiste liet haar strijkstok zakken. De geluidsinstallatie gaf een zacht klikgeluid, waarna de microfoon van de voorganger uitviel.

In de kapel ging een verward gemompel rond.

Ik stond nog steeds in de gang, telefoon in mijn hand, terwijl de locatiebeheerder aan de andere kant van de lijn zijn keel schraapte.

“Mevrouw Hale? We hebben zojuist een melding ontvangen dat de betaling is ingetrokken. De resterende balans is niet voldaan.”

“Dat klopt,” zei ik rustig. Mijn stem trilde niet eens. “De kaart die geregistreerd stond, was van mij. En ik heb besloten die niet langer beschikbaar te stellen.”

Er viel een korte stilte.

“Zonder betaling kunnen we de ceremonie niet voortzetten,” zei hij. “Dat is ons beleid.”

“Ik begrijp het,” antwoordde ik. “Ik stel voor dat u contact opneemt met de bruid of haar ouders. Zij hebben tenslotte de bruiloft georganiseerd.”

Ik verbrak de verbinding.

Vanuit de kapel klonk nu een nerveuze beweging van stoelen en gefluister. Iemand probeerde de microfoon opnieuw aan te zetten. Niets. De voorganger sprak zonder versterking, maar zijn woorden bereikten de achterste rijen nauwelijks.

Lees verder op de volgende pagina