Michael tilde Noah voorzichtig op en bracht hem opnieuw naar het ziekenhuis.

Onderweg zat Noah ineengedoken op de achterbank.

Zijn gezicht was bleek.

Zijn ogen stonden dof van uitputting.

Maar telkens wanneer Sarah zich omdraaide om iets te zeggen, verstijfde hij zichtbaar.

Dat viel Michael voor het eerst op.

Echt op.

Niet als een bezorgde vader die overal patronen probeert te zien.

Maar als iemand die ineens merkt dat iets niet klopt.

In het ziekenhuis werden opnieuw onderzoeken gedaan.

Bloedtesten.

Echo’s.

Observaties.

Uren gingen voorbij.

Aan het einde van de middag verscheen dokter Reynolds opnieuw met hetzelfde antwoord.

“We vinden niets levensbedreigends.”

Michael zuchtte diep.

“Maar hij heeft pijn.”

“Dat betwijfel ik niet.”

De arts ging tegenover hem zitten.

Lees verder op de volgende pagina