Skip to content
De woorden van de arts bleven in de lucht hangen.
“Bel de politie.”
Een koude rilling trok door mijn lichaam.
“Waarom?” vroeg ik. “Wat bedoelt u?”
De arts keek eerst naar Noah, daarna naar Emily.
Haar gezicht bleef professioneel, maar ik zag de bezorgdheid in haar ogen.
“Uw zoon heeft ernstige uitdrogingsverschijnselen,” zei ze zacht. “En uw vrouw verkeert in een gevaarlijke toestand. We moeten eerst voor hen zorgen.”
“Maar…”
“Nu.”
Verpleegkundigen reden Emily onmiddellijk weg richting de intensive care.
Een andere verpleegkundige nam Noah voorzichtig van me over.
Zijn kleine handje gleed langs mijn vinger.