De oudere advocaat keek nog één keer naar Daniel en Patricia voordat hij rustig zijn dossier opende. Zijn bewegingen waren traag, berekend, alsof hij precies wist hoeveel gewicht elk woord zou dragen.

“Voordat we verdergaan,” zei hij, “wil ik iets duidelijk maken. Dit is geen onderhandeling. Dit is een uitvoering van een reeds vastgelegde juridische structuur.”

Patricia trok haar kin op. “We hebben een koopovereenkomst. Alles is al geregeld.”

De jonge advocaat naast hem schudde nauwelijks zichtbaar zijn hoofd.

“Dat is precies het probleem,” zei hij. “Het is níét volledig geregeld.”

Er viel een stilte die zwaarder leek dan het huis zelf.

Ik voelde hoe mijn hartslag vertraagde, niet van angst maar van anticipatie. Mijn grootmoeder Eleanor had nooit iets half gedaan. Als zij iets had voorbereid, dan was het een constructie met meerdere lagen—lagen die pas zichtbaar werden wanneer iemand dacht dat hij al gewonnen had.

De oudere advocaat draaide zich iets naar mij.

Lees verder op de volgende pagina