Skip to content
DEEL 2: WAT ER IN DE RUGZAK ZAT
Karla’s gezicht verloor zichtbaar zijn kleur.
Teresa zag het onmiddellijk.
Na meer dan dertig jaar recherchewerk had ze geleerd dat schuldgevoel vaak sneller spreekt dan woorden.
Mateo keek niet naar Karla.
Hij keek alleen naar zijn grootmoeder.
“Oma,” zei hij zacht.
“Ja?”
“Mag ik het laten zien?”
Teresa knikte.
“Laat maar zien.”
Langzaam haalde Mateo zijn telefoon uit zijn rugzak.
Geen wapen.
Geen bedreiging.
Gewoon een telefoon.
Maar de reactie van Karla was alsof hij iets veel gevaarlijkers had vastgehouden.
“Dat bewijst niets!” riep ze onmiddellijk.
Niemand had nog iets gezegd.
Niemand wist nog wat erop stond.
En toch verdedigde ze zichzelf al.
Kapitein Rivas keek aandachtig toe.
Mateo ontgrendelde het scherm.
“Ik heb het opgenomen.”
Alejandro fronste.
“Wat opgenomen?”