Ze deed een stap achteruit.

Haar hand greep de rand van de toonbank vast alsof ze plotseling haar evenwicht verloor. Haar ogen bleven op mij gericht, vol ongeloof en iets anders.

Herkenning.

Niet van mij.

Van zijn naam.

Mijn hart bonkte zo hard dat ik dacht dat iedereen in de bakkerij het kon horen.

“Hoe kent u hem?” vroeg ze zacht.

Ik slikte.

“Ik ben zijn vrouw.”

De woorden hingen zwaar tussen ons in.

Haar gezicht werd lijkbleek.

Voor een paar seconden zei ze niets. Het lawaai van de bakkerij verdween volledig naar de achtergrond. Het enige wat ik zag was haar blik, en het enige wat ik voelde was de drukkende spanning in mijn borst.

Toen fluisterde ze: “Dat kan niet.”

Mijn wenkbrauwen trokken samen.

“Pardon?”

Ze schudde langzaam haar hoofd, alsof ze zichzelf probeerde wakker te maken uit een nachtmerrie.

“Hij zei dat hij niet getrouwd was.”

Die woorden voelden als ijswater.

Mijn adem stokte.

“Wat?”

Ze keek weg, kneep haar ogen dicht en leek direct spijt te hebben van wat ze had gezegd.

“Het spijt me,” zei ze. “Ik had dit niet moeten zeggen.”

Ik zette een stap naar voren.

“Nee. U gaat nu niet weglopen.”

Mijn stem was kalm, maar vastberaden.

“Vertel me de waarheid.”

Ze staarde me enkele seconden aan, alsof ze probeerde te beslissen of ik te vertrouwen was.

Toen zuchtte ze diep.

“Niet hier.”

Twintig minuten later zaten we tegenover elkaar in een klein café twee straten verderop. Mijn koffie stond onaangeroerd. Mijn handen trilden nog steeds.

Ze keek naar haar kopje.

“Mijn naam is Elise.”

Ik knikte langzaam.

“Ik luister.”

Ze haalde diep adem.

“Ik kende je man jaren geleden. Lang voordat jij en hij trouwden.”

Mijn keel voelde droog.

“Hoe?”

Haar ogen werden donker van herinneringen.

“We hadden een relatie.”

Mijn wereld kantelde.

Ik had mezelf voorbereid op veel antwoorden.

Een oude vriendin.
Een jeugdliefde.
Misschien iemand die hij ooit bewonderde.

Maar niet dit.

Niet een echte relatie.

Lees verder op de volgende pagina