“Ze heeft niet eens een rijbewijs,” zei ik.

Hij haalde hoorbaar zijn schouders op.

“Dat komt wel.”

Ik zei niets meer.

Mijn hoofd voelde leeg.

De parkeerplaats was nog steeds stil, het Thaise eten werd langzaam koud in mijn handen.

“Je moet blij zijn dat je je zus kunt helpen,” ging mijn vader verder. “Familie helpt elkaar.”

Toen zei ik iets wat hem waarschijnlijk verraste.

“Waar is de auto nu?”

Een korte stilte.

“Bij haar huis,” zei hij uiteindelijk.

“Oké.”

“Je bent toch niet boos?” vroeg hij.

Mijn stem klonk kalm.

“Nee.”

Ik hing op.

En precies op dat moment reed er een politieauto het parkeerterrein op.

Agent Martinez stapte uit met een klein notitieblok in zijn hand.

“U bent degene die belde over een gestolen voertuig?”

Ik keek nog een keer naar de lege plek waar mijn BMW had gestaan.

Toen knikte ik.

“Ja.”

Hij begon vragen te stellen: het model, de kleur, het kenteken, wanneer ik hem voor het laatst had gezien.

Ik beantwoordde alles rustig.

Toen keek hij me aan.

“Is er iemand die een sleutel had?”

Ik dacht aan mijn vader.

Toen ik de auto kocht, had hij me geholpen met het beveiligingssysteem.

En ja…

Hij had een reservesleutel gehad.

“Ja,” zei ik langzaam. “Mijn vader.”

De agent noteerde het.

“Denkt u dat hij de auto heeft meegenomen?”

Ik haalde diep adem.

“Hij zei dat hij hem aan mijn zus heeft gegeven.”

Agent Martinez keek even op van zijn notitieblok.

“Met uw toestemming?”

Ik schudde mijn hoofd.

“Nee.”

Hij knikte rustig.

“Dan valt dat juridisch onder ongeoorloofd gebruik van een voertuig.”

Ik voelde mijn hart sneller kloppen.

Hij keek me voorzichtig aan.

“Wilt u officieel aangifte doen?”

Ik dacht aan vijf jaar.

Vijf jaar dubbele diensten.

Vijf jaar sparen.

Vijf jaar waarin ik mezelf had verteld dat mijn familie trots op me was.

Ik dacht aan het lachen van mijn vader aan de telefoon.

Ik knikte.

“Ja.”

De agent vulde het rapport verder in.

Een uur later reed hij naar het adres van mijn zus.

Ik mocht achter hem aan rijden.

Toen we de straat inreden, zag ik hem meteen.

Mijn BMW.

Geparkeerd voor het huis van Alyssa.

Mijn zus stond buiten op de stoep met haar telefoon in haar hand.

Toen ze mij en de politie zag, veranderde haar gezicht meteen.

“Wat is dit?” vroeg ze.

Agent Martinez stapte naar voren.

“Mevrouw, dit voertuig staat geregistreerd op naam van uw zus.”

Alyssa keek naar mij.

“Je hebt de politie gebeld?”

Ik antwoordde rustig.

Lees verder op de volgende pagina