De stilte in de kamer veranderde onmiddellijk van ongemakkelijk naar gevaarlijk.

Mijn moeder knipperde niet eens.

“Dat is onzin,” zei ze langzaam, alsof ik een kind was dat een slecht excuus probeerde te verzinnen. “Die ring kwam van juwelier Harrington. We hebben hem laten taxeren.”

Aiden lachte kort vanaf de bank.

“Ze liegt gewoon omdat ze boos is.”

Mijn vader zei niets, maar zijn blik schoot tussen mij en Daniel heen en weer alsof hij eindelijk doorhad dat er iets niet klopte.

Ik bleef rustig staan in de deuropening.

Mijn lichaam was nog zwak van het ziekenhuis, maar mijn stem niet.

“Laat me het anders zeggen,” zei ik zacht. “Welke juwelier heeft jullie precies de 18.000 dollar betaald?”

Lees verder op de volgende pagina