De schreeuw kwam niet van één moment.

Het was iets dat zich ophoopte in mijn borst, in mijn keel, in al die weken waarin ik mezelf had wijsgemaakt dat ik overdreef, dat Victor misschien toch gelijk had, dat ik niet opnieuw een conflict moest veroorzaken.

Maar op dat moment in die kleine onderzoekskamer viel alles weg.

De stoelen. De muren. De geur van desinfectiemiddel.

Alleen Emily bleef echt.

Ik greep haar hand zo stevig vast dat ze me meteen terugdrukte, alsof we elkaar allebei nodig hadden om niet te vallen.

Dokter Avery zei iets, maar ik hoorde het niet.

Het was alsof mijn gehoor zich had teruggetrokken.

Ik zag alleen haar mond bewegen, haar rustige maar gespannen gezicht, en het scherm dat nog steeds dat verontrustende beeld liet zien.

“Wat betekent dit?” vroeg ik uiteindelijk.

Mijn stem klonk vreemd. Te klein.

Dokter Avery ademde langzaam uit, alsof ze de juiste woorden zorgvuldig moest kiezen.

“Het betekent,” zei ze zacht, “dat er iets in haar lichaam zit dat daar niet thuishoort. En dat we snel moeten handelen om te begrijpen wat het precies is.”

Lees verder op de volgende pagina