Ik hielp Mia langzaam overeind komen, terwijl ze haar buik beschermend vasthield alsof ze bang was dat zelfs de lucht haar baby kon beschadigen. Haar ademhaling was oppervlakkig, onregelmatig, alsof elke gedachte die langs haar geest schoof haar nog verder uit balans bracht.

De VIP-kamer van St. Aurelia’s was ontworpen om rust uit te stralen. Zachte verlichting, beige muren, verse bloemen op een glazen tafel. Maar voor mij voelde het als een toneelstuk dat zorgvuldig was opgebouwd om iets veel donkerders te verbergen.

Ik keek opnieuw naar de blauwe plekken op haar huid. Niet vaag. Niet toevallig. Maar precies en oud genoeg om te wijzen op herhaald geweld.

Mijn handen bleven echter kalm.

Dat was altijd mijn kracht geweest.

Niet de impuls, maar de stilte erna.

Lees verder op de volgende pagina