De stilte in de keuken duurde maar een paar seconden, maar het voelde alsof de tijd zelf even had stilgestaan.

Vanuit de kelder klonk nog steeds het bonzen op de deur.

“Cindy! Wat doe je? Doe open!” riep mijn zoon Liam, terwijl hij naar de gang wilde rennen.

Mijn man, Robert, greep hem bij zijn arm.

“Wacht,” zei hij streng. “Je moeder is niet zichzelf. Eerst willen we weten wat hier aan de hand is.”

Liam trok zich los.

“Niet zichzelf? Ze heeft mijn verloofde opgesloten!”

Ik stond daar, midden in mijn eigen keuken, met trillende handen. Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren hoorde.

Maar ik wist wat ik deed.

Of beter gezegd: ik dacht dat ik het wist.

“Bel de politie,” herhaalde ik.

Lees verder op de volgende pagina