Mijn vingers sloten zich om het oude sieradendoosje.

Jarenlang had ik gedacht dat alles wat met mijn moeder te maken had verdwenen was op die ene vreselijke avond.

Haar stem.

Haar parfum.

Haar lach.

Alleen herinneringen waren overgebleven.

En nu hield ik iets vast wat haar handen ooit hadden aangeraakt.

Ik keek naar Lucas.

“Wat bedoel je?”

Hij ging tegenover me zitten aan de keukentafel waar we zoveel avonden huiswerk hadden gemaakt, rekeningen hadden betaald en moeilijke gesprekken hadden gevoerd.

Hij leek ineens niet meer mijn kleine broertje.

Hij was een volwassen man.

Maar in mijn ogen zag ik nog steeds die tienjarige jongen die mijn hand vasthield tijdens de begrafenis.

“Ik weet niet hoe ik dit moet zeggen,” zei hij.

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Lees verder op de volgende pagina