“JA,” fluisterde ik uiteindelijk tegen mezelf, alsof ik mezelf toestemming gaf om de waarheid te zien.

Die avond, toen iedereen naar huis was gegaan en de begraafplaats in stilte gehuld was, reed ik naar het kantoor van Anthony Fletcher. De straten waren leeg, de lantaarns wierpen lange, spookachtige schaduwen over de natte stoep. Mijn handen trilden lichtjes terwijl ik de sleutel van de deur draaide. Het voelde alsof ik een grens overstak die ik nooit eerder had durven betreden.

Anthony zat achter zijn grote houten bureau, stapels papieren netjes opgestapeld aan zijn zijde. Hij keek op toen ik binnenkwam en knikte. “Goede avond, Brooke. Ik ben blij dat u gekomen bent. Wat ik u ga tonen… kan uw kijk op alles veranderen.”

Hij schoof een dunne map over het bureau naar me toe. Op de kaft stond alleen: “Dorothy Johnson – Persoonlijke Aantekeningen”.

Mijn vingers trilden toen ik het openklapte. Het was een dagboek, maar geen gewoon dagboek. Het begon met recepten en herinneringen aan familiebijeenkomsten, maar halverwege de pagina’s veranderde het. De notities werden somberder, meer op scherp gesteld.

“Lees dit,” zei Anthony zacht. “Uw grootmoeder vermoedde dat iemand uit de familie niet te vertrouwen was. Ze heeft dit allemaal opgeschreven, dag voor dag, hoe ze werd gevolgd, wie haar bezoeken in de gaten hield, zelfs welke telefoontjes verdacht waren.”

Mijn adem stokte toen ik een aantekening las:

“Ik voel dat iemand mijn medicatie verwisselt. Als dit mijn laatste dag is, moet Brooke weten wie ze kunnen vertrouwen.”

Ik keek op. “Medicatie… bedoelt u dat iemand haar iets had gegeven?”

Lees verder op de volgende pagina