De woorden op mijn scherm bleven hangen alsof ze in steen waren gebeiteld.

“Begin niet met vragen stellen. Vertrouw me.”

Ik legde mijn telefoon langzaam neer op het bureau van Tasha en ademde diep in. Voor het eerst voelde ik geen verwarring meer, maar helderheid. Een soort koude rust die ontstaat wanneer de puzzelstukjes beginnen te passen, zelfs als het beeld pijnlijk is.

“Hij wil niet dat ik vragen stel,” zei ik zacht.

Tasha knikte, alsof ze dit al verwacht had. “Dat is vaak een teken dat er juist veel vragen gesteld moeten worden.”

Ik glimlachte zwak. Niet omdat het grappig was, maar omdat ik eindelijk begreep waar ik stond.

“Wat doe ik nu?” vroeg ik.

“Je verzamelt bewijs. En je blijft kalm,” antwoordde ze. “Mensen die iets verbergen, maken fouten wanneer ze denken dat ze controle hebben.”

Die avond kwam Garrett thuis alsof er niets aan de hand was. Hij gaf me een vluchtige kus op mijn voorhoofd en vroeg hoe mijn dag was geweest. Zijn stem was ontspannen, bijna zorgeloos.

“Ik heb de bus genomen,” zei ik rustig.

Lees verder op de volgende pagina