Julian bleef even stil staan op de laatste trede, alsof hij de situatie eerst probeerde te herschrijven in zijn hoofd voordat hij hem moest leven.

Maar de camera’s knipperden niet weg.

En Tessa ook niet.

Zij glimlachte nog steeds, zeker van haar overwinning, alsof dit haar moment van kroning was.

“Julian,” zei ze zacht, met een stem die duidelijk geoefend was voor microfoons, “ik denk dat het tijd is dat je eerlijk bent.”

Er ging een collectieve ademhaling door de zaal.

Ik stond nog steeds bij de persmuur, mijn doorweekt geworden jurk plakkerig tegen mijn huid, mijn handen rustig gevouwen alsof ik in een vergaderruimte zat in plaats van in een publieke vernedering.

Julian keek eindelijk naar mij.

Heel even.

Daar zat iets in zijn blik dat ik kende. Niet schuld.

Berekening.

Hij zocht naar een uitweg.

Altijd.

“Evelyn,” zei hij voorzichtig, “dit is niet wat het lijkt.”

Een paar journalisten begonnen meteen harder te filmen.