Aubrey keek nauwelijks naar mij terwijl ze haar koffers naar binnen trok.

Ze draaide alleen langzaam rond in de hal en floot zachtjes bewonderend.

“Oh mijn god,” zei ze. “Dit is nog mooier dan op de foto’s.”

Foto’s?

Mijn blik schoot meteen naar mijn moeder.

Zij glimlachte alsof dit een normaal familiebezoek was.

“Madison, doe niet zo gespannen,” zei ze terwijl ze haar handschoenen uittrok. “We zijn familie.”

Dat woord voelde altijd als een waarschuwing wanneer zij het gebruikte.

Mijn vader liep ondertussen al verder de woonkamer in, alsof hij de ruimte inspecteerde. Zijn hand streek over de rug van een stoel. Zijn ogen namen de glazen wand met oceaanzicht op alsof hij alvast berekende hoeveel alles waard was.

“Mooi huis,” mompelde hij.

Mijn keel voelde droog.

“Waarom zijn jullie hier?”

Mijn moeder zuchtte meteen dramatisch, alsof ík degene was die moeilijk deed.

“Omdat we moeten praten over praktische zaken.”

Lees verder op de volgende pagina