Ik reed niet direct naar de apotheek.

Zodra ik de oprit afreed, sloeg ik rechtsaf in plaats van links. Mijn handen bleven stevig om het stuur geklemd, maar mijn gedachten waren allesbehalve kalm.

Le Chêne Doré lag aan de andere kant van de stad.

Een plek waar ik normaal alleen kwam voor vieringen. Zakelijke diners. Zeldzame momenten waarop geld geen beslissing was, maar een bevestiging van succes.

Vandaag voelde het anders.

Vandaag voelde het alsof ik op weg was naar iets dat ik niet meer kon terugdraaien.

De stad schoof langs me heen als een film die ik niet meer volgde.

Stoplichten. Mensen op stoepen. Een moeder die haar kind de hand gaf bij een oversteekplaats.

Alles normaal.

Alles veilig.

Maar in mijn hoofd draaide één zin steeds opnieuw:

“Kom alleen. En vertel het niet aan je vrouw.”

Waarom?

En waarom Beatrice?

Lees verder op de volgende pagina