DEEL 2

Daniel lachte.

Kort. Schamper.

Alsof ik net iets had gezegd wat hij niet serieus hoefde te nemen.

“Je bent net bevallen, Emma,” zei hij terwijl hij zijn jas aantrok. “Je denkt duidelijk niet helder. Ga gewoon liggen en rust uit.”

Patricia knikte instemmend.

“Zie je wel? Emotioneel. Dat bedoelde ik.”

Maar ik stond al bij de deur.

Noah in mijn armen.

De zwarte map onder mijn arm geklemd alsof het een tweede hartslag was.

En voor het eerst sinds ik die kamer was binnengelopen, voelde ik iets anders dan uitputting.

Helderheid.

Buiten was de lucht koud.

Scherp.

Het soort kou dat je longen wakker maakt.

Ik liep niet snel. Ik liep niet langzaam.

Ik liep precies.

Lees verder op de volgende pagina