Ik stond in de deuropening alsof mijn lichaam vergeten was hoe het moest bewegen.

De vertrouwde geur van ons huis was er nog wel—hout, koffie, wasmiddel—maar er hing iets nieuws doorheen. Iets wat niet klopte.

Niet luid.

Niet dramatisch.

Maar definitief anders.

“Mark?” riep ik opnieuw, zachter deze keer.

Geen antwoord.

Alleen het zachte gezoem van de koelkast en het tikken van de klok in de keuken.

Ik zette één stap naar binnen.

Toen nog één.

Mijn handen trilden nog van de pijn en de vermoeidheid van het ziekenhuis, maar dat was niet de reden dat mijn adem stokte.

Het was wat ik zag.

Aan de keukentafel stonden twee koffiemokken.

Niet de mijne en de zijne.

Maar de zijne en die van iemand anders.

En naast de tafel stond een koffer.

Een vrouwenkoffer.

Roze.

Netjes ingepakt, alsof iemand zich hier niet haastig, maar bewust had voorbereid om te blijven.

Mijn hart begon sneller te slaan.

Lees verder op de volgende pagina