Darnells vrouw bleef bij de deuropening staan en keek kort naar de verzegelde map op de salontafel. Haar glimlach werd iets breder.

“Ik hoop dat ik niet ongelegen kom,” zei ze opgewekt. “Darnell is nog onderweg vanaf het vliegveld. Ik dacht dat ik alvast even langs zou gaan.”

Ik knikte langzaam.

“Ga zitten.”

Ze nam plaats op de bank zonder te vragen of het goed was. Haar blik gleed door de woonkamer, langs de antieke kast, de oude piano en de ingelijste familiefoto’s.

“Het huis ziet er nog precies hetzelfde uit,” merkte ze op.

“Dat wilde Diane graag.”

Ze glimlachte beleefd.

“Dat begrijp ik.”

Een paar seconden bleef het stil.

Toen wees ze naar de map.

“Is dat… het testament?”

“Niet alleen.”

Nog voordat ze iets kon vragen, werd er aangeklopt.

Harold Whitfield stapte binnen, precies op het afgesproken tijdstip.

“Goedemiddag, Raymond.”

Hij schudde mijn hand en keek daarna vriendelijk naar mijn schoondochter.

“Goedemiddag.”

Ze stelde zich voor, hoewel hij haar allang kende.

“Fijn dat u er bent,” zei ze. “Dan kunnen we dit waarschijnlijk snel afhandelen.”

Harold glimlachte vriendelijk.

“Dat hangt ervan af.”

Hij ging aan tafel zitten en legde zijn bril op.

“Voordat we beginnen wil ik duidelijk maken dat mevrouw Diane mij uitdrukkelijk heeft gevraagd deze documenten pas tien dagen na haar overlijden te openen.”

Ik voelde opnieuw een steek van verdriet.

Zelfs hierin had Diane alles zorgvuldig gepland.

Harold verbrak het zegel.

Hij haalde eerst een handgeschreven brief tevoorschijn.

“Deze is voor Raymond.”

Ik pakte de envelop voorzichtig aan.

Mijn handen trilden terwijl ik de eerste regels las.

Lieve Ray,

Als je deze brief leest, betekent het dat ik er niet meer ben. Ik weet dat je je nu alleen voelt, maar onthoud alsjeblieft dat alle liefde die we samen hebben opgebouwd nooit uit dit huis zal verdwijnen.

Lees verder op de volgende pagina