Mijn vader las het briefje drie keer.

De eerste keer snel.

De tweede keer langzamer.

De derde keer alsof hij hoopte dat de woorden vanzelf zouden veranderen.

Maar ze bleven hetzelfde.

Ik ga verhuizen.

Geen verwijten.

Geen lange uitleg.

Geen lijst met alles wat ik jarenlang had gedaan.

Alleen een beslissing.

Mijn moeder stond naast hem met haar armen over elkaar.

“Ze komt wel terug,” zei ze zacht.

Maar haar stem klonk niet overtuigd.

Mijn vader keek naar de lege plek op het aanrecht waar ik altijd mijn sleutels en tas neerlegde.

“Ze kan niet zomaar vertrekken.”

Ryan kwam de keuken binnen met zijn nieuwe autosleutels in zijn hand.

Lees verder op de volgende pagina