Skip to content
Brendan probeerde te lachen, maar het geluid bleef ergens halverwege steken. Er zat iets in mijn blik dat hij niet kon plaatsen—iets wat hij nooit eerder had gezien.
Geen zwakte.
Geen angst.
Alleen zekerheid.
“Je overdrijft,” zei Jessica, terwijl ze haar glas optilde en een slok nam. “Dit is gewoon een toneelstukje.”
Ik zei niets.
Ik pakte een servet van de tafel en depte rustig het water van mijn gezicht. Mijn handen trilden niet meer. De kou maakte plaats voor iets anders—controle.
Diane zuchtte overdreven. “Kunnen we nu weer normaal doen? Dit begint gênant te worden.”
Alsof op commando begon mijn telefoon te trillen.
Eén keer.
Toen nog een keer.
En nog een keer.
Ik keek er niet eens naar.
Maar Brendan wel.
Hij fronste. “Waarom krijg jij zoveel meldingen?”
Op dat moment ging zijn eigen telefoon af.
Hij pakte hem op, nog steeds half geamuseerd—tot zijn gezicht veranderde.
“Wat…?” mompelde hij.
Diane keek geïrriteerd. “Wat is er nou weer?”
Brendan staarde naar het scherm. “Mijn toegang… mijn bedrijfsaccount… het is geblokkeerd.”
Jessica lachte nerveus. “Dat zal wel een storing zijn.”
Toen ging haar telefoon ook af.
Ze keek ernaar, en haar glimlach verdween meteen.
“Mijn kaarten… ze worden geweigerd.”
De kamer veranderde.
Subtiel eerst.
Toen volledig.
Diane zette haar glas neer, iets te hard. “Dit is belachelijk. Geef me die telefoon.”
Ze scrolde snel, haar gezicht strak.
“Wat is dit voor onzin?” fluisterde ze. “Al mijn rekeningen… tijdelijk bevroren?”