De regen tikte zacht tegen het scherm van mijn telefoon terwijl ik stil bleef luisteren. Aan de andere kant klonken stemmen door elkaar, scherp en ongecontroleerd. Het was geen toneel meer. Geen zorgvuldig geregisseerde vernedering.

Dit was paniek.

Echte paniek.

“Ze hebben jouw naam genoemd,” herhaalde mijn schoonmoeder, haar stem nu minder beheerst. “Dit is geen moment om koppig te zijn, Andrea.”

Ik haalde langzaam adem.

“Een uur geleden hoorde ik niet bij de familie,” zei ik rustig. “Wat is er veranderd?”

Er viel een korte stilte.

Toen nam Conrad de telefoon weer over. Zijn stem trilde licht. “Luister… dit is een misverstand. Maar we moeten dit samen oplossen. Als jij hier niet bent, lijkt het… verdacht.”

Ik keek naar de natte straat voor me. Reflecties van lichten vervormden in het water.

“Verdacht voor wie?” vroeg ik.

Hij antwoordde niet direct.

Lees verder op de volgende pagina