“Waarvoor?”

Er verscheen een traan op haar wang.

“Voor alles.”

Nathan voelde zijn hart samentrekken.

“Je hoeft je nergens voor te verontschuldigen.”

De schoolverpleegkundige kwam dichterbij.

“Meneer Whitmore, ik maak me zorgen. Emma lijkt ondervoed. Ze vertelde ons dat ze de afgelopen weken vaak buikpijn heeft gehad.”

Nathan fronste.

“Ondervoed? Dat kan niet.”

Hun huis was gevuld met eten. De keuken was groter dan sommige appartementen. Er was altijd een kok beschikbaar.

Toch zag de verpleegkundige er ernstig uit.

“Ik raad aan dat u haar vandaag door een arts laat onderzoeken.”

Nathan knikte langzaam.

Onderweg naar huis bleef Emma stil.

Pas toen ze de poort van het landgoed passeerden, sprak ze weer.

“Papa?”

“Ja?”

“Mag ik straks iets eten?”

Nathan keek haar verbaasd aan.

“Natuurlijk.”

Emma aarzelde.

“Echt?”

De vraag voelde vreemd.

“Waarom zou je dat vragen?”

Het meisje keek uit het raam.

“Omdat ik niet altijd weet wat ik mag pakken.”

Nathan voelde een ongemakkelijk gevoel ontstaan.

Toen ze thuis aankwamen, was Vanessa bezig met het organiseren van een liefdadigheidsevenement in de woonkamer.

Ze glimlachte toen ze hen zag.

“Jullie zijn vroeg terug.”

Nathan antwoordde nauwelijks.

“Emma gaat eerst iets eten.”

Het meisje liep onmiddellijk richting keuken.

Een paar minuten later hoorde Nathan geen geluid meer.

Dat was vreemd.

Normaal gesproken zou ze al iets hebben gevonden.

Hij liep achter haar aan.

Emma stond voor de voorraadkast.

Ze keek naar de planken zonder iets aan te raken.

“Waarom pak je niets?” vroeg hij.

Ze draaide zich langzaam om.

“Ik weet niet wat ik mag nemen.”

Nathan liep naar de kast en opende de deur verder.

Op het eerste gezicht leek alles normaal.

Maar toen merkte hij iets op.

Verschillende schappen waren leeg.

Andere producten hadden kleine stickers.

Rode stickers.

Groene stickers.

Gele stickers.

“Wat betekent dit?” vroeg hij.

Emma wees naar de rode.

“Dat is voor gasten.”

Ze wees naar de groene.

“Dat is voor Vanessa.”

“En geel?”

“Dat mag ik soms.”

Nathan voelde zijn wenkbrauwen omhooggaan.

Toen zag hij iets achter een rij dozen.

Een stapeltje papieren.

Bonnetjes.

Hij pakte ze op.

Het waren kassabonnen van supermarkten.

Honderden euro’s aan boodschappen.

Maar sommige producten stonden nergens in huis.

Hij bladerde verder.

Steeds meer bonnetjes.

Steeds meer vreemde aankopen.

Toen viel zijn oog op handgeschreven notities.

Lees verder op de volgende pagina