De zaal bleef volledig stil.

Zelfs de glazen leken te stoppen met klinken.

David stond daar, met de envelop in zijn handen alsof die zwaarder werd met elke seconde. Zijn ogen vlogen over de pagina’s, maar zijn gezicht vertelde dat hij niet alleen las — hij begreep dat hij vastzat.

“Claire…” zei hij opnieuw, zachter deze keer. “Dit is niet het moment.”

Maar Claire bewoog niet.

Ze stond rechtop, kalm, met diezelfde beheersing die ze van hem had geleerd — en misschien nu beter gebruikte dan hij ooit had gedaan.

“Niet het moment?” herhaalde ze rustig. “Veertig jaar was blijkbaar ook niet het moment om eerlijk te zijn.”

Een paar gasten verschoven ongemakkelijk in hun stoel. Iemand kuchte. Maar niemand durfde iets te zeggen.

Lydia stond nog steeds naast David, maar haar zelfverzekerde houding begon te breken. Haar glimlach was verdwenen. Ze keek naar hem, toen naar de envelop, en weer terug naar de zaal alsof ze plots besefte dat ze niet op een romantisch toneelstuk stond, maar midden in een instorting.

“Wat is dit?” fluisterde ze.

Lees verder op de volgende pagina