Mateo aarzelde geen seconde. Zodra de arts zijn naam riep, liep hij met grote passen naar de operatiekamer. Zijn gezicht was gespannen, maar zijn blik bleef vastberaden.

“Hoe gaat het met mijn vrouw?” vroeg hij.

“Ze is stabiel,” antwoordde de arts. “Maar ze heeft veel stress en pijn doorgemaakt. We doen er alles aan om zowel haar als de baby veilig door deze situatie te helpen.”

Mateo knikte en keek nog één keer om.

Aan de andere kant van de gang stond Doña Regina verstijfd. De zelfverzekerde vrouw die altijd iedereen had gedomineerd, leek ineens kleiner dan ooit.

De officier van justitie stapte naar haar toe.

“Mevrouw Santilán, we moeten u enkele vragen stellen.”

“Dit is absurd,” zei ze. “Er moet een vergissing zijn.”

Maar niemand luisterde nog naar haar excuses.

Ondertussen werd ik langzaam wakker op de uitslaapkamer.

Het eerste wat ik hoorde was een zacht piepje van medische apparatuur.

Het tweede was een stem die ik meteen herkende.

“Vale?”

Ik opende mijn ogen.

Mateo zat naast mijn bed.

Lees verder op de volgende pagina