Ryan voelde hoe zijn adem stokte terwijl hij naar de drie kinderen keek.

De jongen met het donkere haar.

Het meisje met dezelfde blauwe ogen die hij elke ochtend in de spiegel zag.

En het derde kind, een vrolijke jongen met precies dezelfde glimlach als hij vroeger had gehad.

De wereld om hem heen leek plotseling stiller te worden.

“Mama!” riepen de kinderen opnieuw terwijl ze Claire omhelsden.

Claire lachte warm en knielde neer om hen te begroeten.

De miljardair naast haar keek liefdevol toe voordat hij een beschermende hand op haar schouder legde.

Ryan herkende die blik.

Het was de blik van iemand die werkelijk van zijn gezin hield.

Een blik die hij zelf jaren geleden had verloren.

“Claire…” bracht hij uiteindelijk uit.

Ze draaide zich rustig naar hem om.

“Goedenavond, Ryan.”

Geen woede.

Geen verdriet.

Geen verwijten.

Dat maakte het alleen maar erger.

Lees verder op de volgende pagina