Opa bleef me enkele seconden aankijken zonder iets te zeggen. De stilte voelde zwaarder dan alle woorden die die avond al waren uitgesproken.

“Welke brief bedoelt u?” vroeg ik opnieuw.

Hij haalde langzaam een diepe adem.

“Een paar jaar geleden heb ik een spaarrekening voor je geopend bij de Downtown Credit Union. Je was toen achttien geworden. Ik heb er een behoorlijk bedrag op gestort, bedoeld als startkapitaal zodat je ooit zelfstandig kon wonen of verder kon studeren.”

Mijn hart leek een slag over te slaan.

“Wat… wat bedoelt u? Ik heb nooit een rekening gehad.”

Zijn wenkbrauwen trokken zich samen.

“Dat kan niet. Ik heb meerdere keren bevestigingen ontvangen dat er post naar jouw adres werd gestuurd.”

Ik voelde mijn maag samenknijpen.

“Ik heb nooit iets ontvangen.”

Lees verder op de volgende pagina