Marieke keek naar het kleine briefje dat ze tussen de voering van de luxe handtas had gevonden. Er stond slechts één telefoonnummer op, zorgvuldig met blauwe inkt geschreven. Haar man Thomas stond zwijgend tegenover haar in de keuken. Zijn blik was ernstig, alsof hij wist dat de volgende minuten hun leven voorgoed konden veranderen.

Met trillende vingers toetste ze het nummer in.

Na twee keer overgaan nam een vriendelijke vrouwenstem op.

“Goedemiddag.”

Marieke slikte.

“Eh… hallo. Ik heb zojuist een handtas gekregen. In een verborgen vakje vond ik uw telefoonnummer.”

Aan de andere kant bleef het enkele seconden stil.

“Mag ik vragen hoe de tas eruitziet?”

“Zwart leer. Gouden sluiting.”

De vrouw zuchtte diep.

“Dan weet ik precies welke tas u bedoelt.”

Marieke voelde haar hart sneller kloppen.

“Van wie is hij?”

“Dat leg ik liever persoonlijk uit.”

Ze spraken af elkaar de volgende ochtend te ontmoeten in een klein café aan de rand van de stad.

Die nacht sliep Marieke nauwelijks. Thomas zei weinig. Hij bleef herhalen dat hij haar alles zou vertellen zodra ze de vrouw had gesproken.

De volgende ochtend zat een elegante vrouw van rond de zestig al aan een tafeltje bij het raam.

“U bent Marieke,” zei ze vriendelijk.

“Ja.”

“Mijn naam is Sofia.”

Lees verder op de volgende pagina