Binnen was er geen meubilair of oude familiedozen. Het was… schoon. Te schoon voor een opslagruimte.

Alsof iemand het speciaal had voorbereid.

Er stond slechts één metalen tafel in het midden van de ruimte. Daarop lag een envelop, een oude leren tas… en een kleine lamp die al brandde, alsof ze wist dat ik zou komen.

Mijn hart bonsde in mijn keel.

“Oké… mam,” fluisterde ik. “Wat is dit?”

Ik liep langzaam naar de tafel en pakte de envelop. Mijn naam stond erop geschreven. Niet geprint. Met de hand.

Haar handschrift.

Mijn vingers trilden terwijl ik hem opende.

Binnenin zat een brief.

Ik herkende meteen de eerste zin.

Als je dit leest, betekent het dat mijn plan is gelukt… en dat jij veilig genoeg bent om de waarheid te kennen.

Ik moest even gaan zitten.

Mijn moeder… was niet dood.

Niet echt.

Ik dwong mezelf verder te lezen.

Ik had geen keuze, lieverd. De mensen die vandaag bij mijn begrafenis stonden… zijn niet wie je denkt dat ze zijn. En jij bent in gevaar, zolang zij geloven dat ik echt dood ben.

Mijn adem stokte.

Mijn oom. Mijn nicht. Mijn halfbroer. Mijn man.

Allemaal.

Mijn ogen gleden over de volgende regels.

Vertrouw niemand van hen. Vooral Andrew niet.

Mijn handen begonnen te zweten.

Andrew?

Lees verder op de volgende pagina

Pages: 1 2 3