Ik kon mijn ogen niet van het document afhouden.

Mijn handen trilden terwijl ik de eerste regels opnieuw las. Het officiële stempel, de juridische termen, de data… alles voelde zwaar en echt. Veel te echt.

“Miles…” fluisterde ik. “Wat betekent dit allemaal?”

Hij ging tegenover me zitten, zijn blik vastberaden maar zachter dan ik ooit bij hem had gezien.

“Het betekent,” zei hij langzaam, “dat hij niet alleen is weggelopen. Hij heeft geld op onze naam gezet. Schulden. Contracten. Dingen waar jij nooit toestemming voor hebt gegeven.”

Mijn hart sloeg een slag over.

“Maar… hoe kan dat?” vroeg ik.

“Hij gebruikte jouw gegevens,” antwoordde Miles. “En waarschijnlijk ook die van mij, toen ik nog minderjarig was. Ik heb het laten uitzoeken. Alles wijst daarop.”

Ik liet het papier op tafel zakken en staarde voor me uit.

Al die jaren…

De moeite om rond te komen.

De nachten waarin ik me afvroeg of ik iets verkeerd had gedaan.

En ondertussen had hij… dit gedaan.

“Mam,” zei Miles zacht, “dit is geen toeval. Hij dacht dat we het nooit zouden ontdekken. Dat we te druk zouden zijn met overleven.”

Ik knikte langzaam.

Lees verder op de volgende pagina