Ethan Vale keek me een paar seconden zwijgend aan, alsof hij besloot hoeveel hij moest zeggen… en hoeveel niet.

“Het is belangrijk,” zei hij uiteindelijk rustig, “omdat Julian Carter niet het type man is dat zomaar iets ondertekent zonder er iets voor terug te krijgen.”

Zijn woorden bleven in de lucht hangen.

Ik voelde hoe mijn vingers zich steviger om mijn tas sloten.

“Ik weet niet waar je op doelt,” antwoordde ik, iets scherper dan ik wilde.

Een lichte glimlach verscheen op zijn gezicht. Geen warme glimlach. Meer… alsof hij een puzzelstukje had gevonden dat precies paste.

“Dat geloof ik,” zei hij.

Voordat ik iets kon terugzeggen, kwam de advocaat weer tussenbeide.

“Mevrouw Bennett, als u even wilt—”

Ik knikte snel en draaide me weer naar de papieren.

Mijn hand trilde licht toen ik de pen vastpakte.

Claire Bennett.

Nog tien seconden, en die naam zou officieel losstaan van Julian Carter.

Ik tekende.

Geen tranen.

Geen drama.

Alleen een stille lijn in blauwe inkt die een hoofdstuk afsloot.

“Gefeliciteerd,” zei de advocaat formeel terwijl ze de documenten verzamelde. “U bent nu officieel gescheiden, onder voorbehoud van de administratieve afronding.”

Gefeliciteerd.

Het woord voelde vreemd.

Alsof ik iets had gewonnen… terwijl ik net alles had losgelaten.

Toen ik opstond, was Ethan Vale er nog steeds.

Hij had zich niet verplaatst.

Dat alleen al maakte me nerveus.

Mensen zoals hij… bleven nergens zonder reden.

“Je hebt snel getekend,” merkte hij op.

“Er was niets meer om over na te denken,” zei ik.

Zijn blik gleed kort naar mijn tas.

Heel kort.

Maar lang genoeg om mijn hart sneller te laten kloppen.

“Zeker?” vroeg hij.

Ik verstijfde.

“Wat bedoel je daarmee?”

Hij antwoordde niet direct.

Lees verder op de volgende pagina