“Jullie komen mee,” zei ze.

“Dat is niet nodig—” begon Ronald.

“Het is geen verzoek.”

Er zat niets luidruchtigs in haar toon, maar het effect was onmiddellijk. Binnen een minuut stonden ze alle drie achter haar aan terwijl ze naar buiten liep.

De rit naar Maple Street duurde nog geen vijf minuten, maar voor Emily voelde het langer. Haar gedachten draaiden op volle snelheid, maar haar gezicht bleef strak en beheerst.

Wat als Lily bang was? Wat als ze dacht dat haar moeder haar had achtergelaten?

Emily’s grip op het stuur verstevigde.

Toen ze voor het huis stopten, sprong ze meteen uit de auto. Het huis was klein, met een brandende lamp in de woonkamer. Zonder te aarzelen liep ze naar de deur en klopte hard.

Een paar seconden later ging de deur open.

Een vrouw van in de zestig keek verbaasd op. “Oh—”

“Waar is mijn dochter?” vroeg Emily direct.

De vrouw knipperde. “Jij moet Emily zijn… Lily is boven, ze—”

Emily wachtte niet op de rest. Ze liep langs haar heen, de trap op, haar hart bonkend in haar borst.

“Lily?” riep ze.

Een deur ging open.

En daar stond ze.

Klein. Ongeschonden. In haar pyjama. Met dat gele vestje stevig om zich heen geklemd.

“Mama?”

Emily voelde hoe alles in haar even stilviel.

Toen knielde ze neer en sloot haar dochter stevig in haar armen. “Ik ben hier,” fluisterde ze. “Ik ben hier, lieverd.”

Lily drukte zich tegen haar aan. “Oma zei dat ik hier een tijdje moest blijven… omdat jij te moe bent.”

Emily sloot haar ogen even. “Dat klopt niet,” zei ze zacht. “Ik ben misschien moe, maar ik kom altijd voor jou terug.”

Na een paar minuten stond ze op, nog steeds met haar arm beschermend om Lily heen. Ze draaide zich om en liep terug naar beneden, waar de anderen inmiddels ongemakkelijk in de woonkamer stonden.

De vrouw – Carol – keek zichtbaar nerveus. “Patricia zei dat dit het beste was… dat jij het te druk had en—”

“Dit had nooit mogen gebeuren,” zei Emily kalm maar beslist. “U had mij moeten bellen.”

Carol knikte snel. “Je hebt gelijk. Het spijt me.”

Emily keek haar een moment aan en zag dat ze oprecht was. Ze knikte kort. “Dank u dat u voor haar gezorgd heeft. Maar vanaf nu neem ik het weer over.”

Lily kneep zacht in haar hand.

Zonder nog iets te zeggen liep Emily naar buiten, haar dochter naast zich.

De rit terug was stil. Lily leunde tegen haar aan op de passagiersstoel, haar kleine hand nog steeds in die van haar moeder.

Toen ze thuis aankwamen, hielp Emily haar naar binnen en zette haar op de bank.

“Blijf hier even, oké?” zei ze zacht. “Ik moet iets afronden.”

Lily knikte, moe maar opgelucht.

Emily draaide zich om naar haar ouders en zus, die onzeker bij de deur stonden.

Er was geen woede in haar gezicht.

Dat maakte het juist erger.

“Ik wil dat jullie goed luisteren,” begon ze. “Wat jullie vandaag hebben gedaan, is niet alleen verkeerd – het is gevaarlijk. Voor haar.”

“Wij probeerden te helpen—” begon Patricia.

Lees verder op de volgende pagina