Elena bleef rustig zitten terwijl de woorden van haar schoonzus nog in de lucht hingen. Er viel een korte stilte aan tafel, het soort stilte dat zwaarder voelt dan lawaai.

Garrett schraapte zijn keel en nam een slok van zijn drankje. Hij probeerde de controle te behouden, maar zijn blik gleed onrustig tussen zijn zus en zijn vrouw heen en weer.

“Zie je wel,” zei zijn zus tevreden. “Soms moet je gewoon duidelijke grenzen stellen.”

Elena knikte langzaam, alsof ze haar woorden zorgvuldig woog. “Daar ben ik het helemaal mee eens,” zei ze zacht.

Lees verder op de volgende pagina