Skip to content
Emily’s vingers begonnen te trillen terwijl ze verder las. De letters op het papier leken eerst te vervagen, alsof haar hersenen weigerden te begrijpen wat Liam had geschreven.
“Je zus Claire werkt al maanden samen met mensen die gevaarlijker zijn dan je denkt. Ik probeerde bewijs te verzamelen, maar ik denk dat ze ontdekt hebben wat ik deed.”
Emily voelde haar keel dichtknijpen.
Nee.
Dat kon niet waar zijn.
Claire was haar oudere zus. Degene die haar had geholpen na de dood van hun moeder. Degene die naast haar stond op haar trouwdag. De tante die elke zondag pannenkoeken kwam bakken voor de kinderen.
“Als ik sterf,” ging Liam verder, “dan was het geen ongeluk.”
Emily liet het papier bijna vallen.
In de stilte van Liams kantoor hoorde ze alleen het zachte gezoem van de airconditioning. Zijn baas, meneer Carter, stond enkele meters verderop met een bezorgd gezicht.
“Hij gaf mij opdracht dit alleen aan jou te geven,” zei Carter zacht. “En alleen als hem iets zou overkomen.”
Emily keek hem geschokt aan.
“Waarom ben je niet meteen naar de politie gegaan?”
Carter aarzelde.
“Omdat Liam dacht dat iemand binnen het onderzoek betrokken kon zijn. Hij vertrouwde niemand meer.”
Emily voelde een koude rilling langs haar rug lopen.
Ze keek opnieuw in de envelop.
Er zaten banktransacties in van enorme bedragen die waren overgemaakt naar buitenlandse rekeningen. Op verschillende documenten stond de naam van Claire vermeld. Daarnaast lagen foto’s waarop Claire te zien was met onbekende mannen in donkere pakken, genomen op parkeerplaatsen en in cafés.
Eén foto deed Emily’s hart stoppen.
Claire stond naast Liams auto.
De datum in de hoek was twee dagen vóór het ongeluk.
“Dit is onmogelijk…” fluisterde Emily.
Maar diep vanbinnen begon iets verschrikkelijks logisch te worden.
De afgelopen maanden vóór zijn dood was Liam veranderd. Hij was stiller geworden. Afwezig. Soms keek hij midden in de nacht uit het slaapkamerraam alsof hij bang was dat iemand het huis observeerde.
Toen Emily hem ernaar vroeg, zei hij altijd hetzelfde:
“Werkstress. Meer niet.”
Nu wist ze dat hij had gelogen om haar te beschermen.