Arthur Penhaligon lag niet echt te slapen.

Zijn ademhaling was gecontroleerd, bijna klinisch rustig, terwijl hij in de halfdonkere kamer op zijn bed lag. Het licht van de stad glipte door de gordijnen en tekende smalle lijnen over het plafond.

Hij had dit spel al eerder gespeeld.

Elke nieuwe huishoudelijke hulp werd getest.

Niet omdat hij hen niet vertrouwde… maar omdat hij niemand meer vertrouwde.

Niet sinds dat ene telefoontje.

Niet sinds de stilte die daarna zijn huis had overgenomen.

De deur van zijn slaapkamer stond op een kier. Precies genoeg om te zien wat er buiten gebeurde zonder zelf zichtbaar te zijn.

Maya Snyder was twintig minuten geleden begonnen met haar eerste werkdag.

Hij had haar al zien bewegen door het huis: rustig, efficiënt, zonder overbodige vragen. Dat was op zich al ongewoon.

De meesten waren nerveus. Sommigen overdreven vriendelijk. Anderen keken te veel rond.

Maar Maya niet.

Ze deed gewoon haar werk.

En dat maakte Arthur achterdochtig.

In de gang klonk zachte voetstap.

Dan stilte.

Arthur opende nauwelijks zijn ogen.

Nu begint het, dacht hij.

De meeste mensen konden niet weerstaan aan nieuwsgierigheid. Vooral niet in een huis als dit. Luxe was een uitnodiging. Geheimen waren een verleiding.

Hij hoorde een lade zachtjes openen in de woonkamer.

Heel voorzichtig.

Te voorzichtig.

Lees verder op de volgende pagina