Ik bleef nog een paar seconden roerloos staan.

Mijn blik gleed van de voordeur — waar Kevin zojuist was vertrokken — naar mijn telefoon. Het bericht stond nog steeds op het scherm.

“Als je bij Kevin blijft, zijn jij en die baby in gevaar.”

Mijn hart begon sneller te kloppen.

Gevaar?

Wat voor gevaar?

Mijn eerste instinct was om het te negeren. Het voelde als een slechte grap, of misschien iemand die zich met iets bemoeide dat hem niet aanging.

Maar iets diep vanbinnen zei me dat dit anders was.

Ik keek opnieuw naar de zwangerschapstest in mijn hand. Twee duidelijke streepjes.

Ik was niet meer alleen.

Voor het eerst die dag voelde ik geen verdriet, maar een plotselinge, scherpe behoefte om mezelf — en mijn kind — te beschermen.

Ik typte terug:

“Waar en hoe laat?”

Het antwoord kwam bijna meteen.

“Café Linden. 19:00. Kom alleen.”

Die avond zat ik in de hoek van het café, mijn handen om een kop thee geklemd die al lang was afgekoeld.

Elke keer dat de deur openging, keek ik op.

Lees verder op de volgende pagina