Skip to content
En zo was ik op weg naar het vliegveld…
De lucht was nog donker toen ik de parkeerplaats opreed. Alles voelde vreemd stil, alsof de wereld nog niet wakker was geworden — behalve ik, en een achtjarig meisje dat zich afvroeg waarom ze was achtergelaten.
Tijdens de vlucht keek ik nauwelijks naar buiten. Mijn gedachten draaiden in cirkels. Ik probeerde rationeel te blijven, zoals ik dat jarenlang in de rechtszaal had gedaan. Misschien was er een uitleg. Misschien was het slecht gepland. Misschien…
Maar diep vanbinnen wist ik beter.
Ouders laten geen kind achter zonder reden.
En als ze dat wel doen, is die reden zelden onschuldig.
Toen ik landde, was het nog vroeg in de ochtend. Ik huurde direct een auto en reed zonder te stoppen naar het huis van mijn zoon.
De straat was rustig. Alles zag er normaal uit. Té normaal.
Maar toen ik voor de deur stond, voelde ik het meteen.
Leegte.