Ethan liet me meteen los.

De verandering in zijn houding was bijna tastbaar. Waar hij een seconde geleden nog vol agressie en controle stond, hing er nu iets anders in de lucht — twijfel. Angst, zelfs.

Margaret knipperde een paar keer snel met haar ogen.
“Wat… wat bedoel je daarmee?” stamelde ze.

Ik schoof het blauwe dossier iets naar voren.

“Open het,” zei ik rustig.

Niemand bewoog.

Dus zuchtte ik zacht en sloeg het zelf open.

“Zes maanden,” begon ik kalm. “Zes maanden aan transacties, overboekingen en ‘familiekosten’ die zogenaamd dringend waren. Alles netjes gedocumenteerd. Alles geanalyseerd.”

Ik keek Ethan recht aan.

“En alles gecontroleerd.”

Hij slikte zichtbaar.

Margaret probeerde haar houding terug te vinden. “Dit is belachelijk. We hebben het over normale uitgaven—”

“Normaal?” onderbrak ik haar, nog steeds beheerst. “Laten we dat even bekijken.”

Ik draaide een pagina om.

Lees verder op de volgende pagina