Toen de bus het station van Columbus verliet, keek ik niet achterom.

Niet omdat ik niet bang was.

Integendeel.

Mijn handen trilden terwijl ik mijn rugzak steviger vastklemde. Ik had geen uitgewerkt plan. Geen eigen appartement. Geen grote som geld.

Ik had alleen iets wat ik jarenlang had gemist.

Rust.

Voor het eerst in mijn leven hoefde ik niet te concurreren met Brielle om aandacht.

Voor het eerst hoefde ik niet te horen dat ik “de volwassenere van ons tweeën” moest zijn.

Ik was achttien.

En ik was alleen.

Die eerste nacht sliep ik op de bank van mijn beste vriendin, Kayla.

Toen ze de deur opendeed en mijn koffer zag, stelde ze geen vragen.

Ze sloeg gewoon haar armen om me heen.

“Blijf zolang je nodig hebt.”

Die woorden deden me bijna huilen.

In de weken die volgden werkte ik zoveel mogelijk uren in het restaurant waar ik al sinds mijn zestiende een bijbaan had.

Overdag werkte ik.

‘s Avonds volgde ik online lessen.

En elke dollar die ik verdiende ging naar mijn toekomst.

Mijn ouders belden de eerste dagen tientallen keren.

Ik nam niet op.

Daarna begonnen de berichten.

“Mara, kom alsjeblieft naar huis.”

“We moeten praten.”

“Je overdrijft.”

Dat laatste bericht kwam van mijn moeder.

Het was ook het laatste bericht waarop ik ooit had overwogen te reageren.

Want dat was precies het probleem geweest.

Mijn gevoelens waren altijd een overdrijving.

Mijn teleurstellingen waren altijd minder belangrijk.

Mijn verdriet moest altijd wachten.

Omdat Brielle iets nodig had.

Omdat Brielle overstuur was.

Omdat Brielle centraal moest staan.

Twee maanden later vond ik een kleine studio aan de andere kant van de stad.

Het was niet groot.

De keuken was nauwelijks groter dan een kast.

De muren waren dun.

Maar het was van mij.

Op de dag dat ik de sleutels kreeg, zat ik urenlang op de vloer.

Lees verder op de volgende pagina