Skip to content
De kamer viel volledig stil.
Martin keek de arts geïrriteerd aan.
“Waar heeft u het over?” vroeg hij. “Welke waarheid?”
De hoofdarts bladerde door het dossier en fronste opnieuw.
“Ik neem aan dat uw vrouw de resultaten van vijf jaar geleden met u heeft besproken.”
Martin draaide zich naar mij.
“Evelyn?”
Ik zei niets.
De arts keek zichtbaar ongemakkelijk.
“Meneer Voss, volgens onze dossiers bent u permanent onvruchtbaar als gevolg van een complicatie na een operatie in uw jeugd. De diagnose is meerdere keren bevestigd.”
Martins glimlach verdween.
Langzaam.
Alsof iemand een masker van zijn gezicht trok.
“Dat is onmogelijk.”
De arts schudde zijn hoofd.
“Het spijt me, maar de medische gegevens laten geen ruimte voor twijfel.”
“Dat klopt niet.”
Zijn stem werd harder.
“Ik heb twee kinderen.”
De arts keek hem enkele seconden aan.
Toen sloot hij voorzichtig het dossier.
“Meneer Voss… medisch gezien is dat niet mogelijk.”
Ik zag hoe Martins gezicht langzaam bleek werd.
Voor het eerst sinds ik hem kende, wist hij niet wat hij moest zeggen.
Zijn hele wereldbeeld rustte op één overtuiging:
Dat hij altijd gelijk had.
En nu zat hij tegenover een specialist die hem met feiten confronteerde.
Feiten die niet onderhandelbaar waren.
“Dit is een vergissing,” zei hij uiteindelijk.
De arts schudde opnieuw zijn hoofd.