“Waarom?”

“Omdat we alles hebben opgenomen.”

Zijn glimlach verdween.

Slechts een fractie van een seconde.

Daarna probeerde hij te lachen.

“Dat was vast een grapje.”

Ik pakte mijn telefoon.

Ik speelde de opname af.

Iedereen aan onze tafel hoorde zijn eigen woorden.

Hij keek eerst naar mij.

Toen naar mijn nichtje.

Daarna weer naar mij.

“Dat klinkt erger dan het bedoeld was.”

Ik antwoordde rustig.

“Leg het uit.”

“Ik maakte gewoon een compliment.”

“En waarom zei je dat ze mij niets moest vertellen?”

Hij zweeg.

“Waarom zei je dat je liever haar eerder had ontmoet?”

Geen antwoord.

Hij begon zichtbaar nerveus te worden.

“Mensen zeggen weleens domme dingen.”

Ik knikte.

“Dat klopt.”

Hij glimlachte opgelucht.

Hij dacht dat het gesprek voorbij was.

Toen schoof ik langzaam de verlovingsring van mijn vinger.

Ik legde hem midden op tafel.

Zijn ogen werden groot.

“Wat doe je?”

“Ik beëindig onze verloving.”

“Je maakt een enorme fout.”

“Nee.”

Ik keek hem rustig aan.

“Ik voorkom juist een enorme fout.”

Hij begon ineens harder te praten.

“Na alles wat ik voor je heb gedaan?”

“Wat heb je precies gedaan?”

“Ik hield van je.”

Ik schudde mijn hoofd.

“Nee.”

Hij fronste.

“Je hield van het leven dat je dacht te krijgen.”

Zijn gezicht werd rood.

“Dat is niet eerlijk.”

“Is het eerlijk om met de dochter van je verloofde te flirten?”

Hij wees direct naar mijn nichtje.

“Zij lokte mij uit.”

Mijn nichtje moest bijna lachen van ongeloof.

“Ik stelde je alleen normale vragen.”

Hij stond op.

“Dit is belachelijk.”

Ik bleef zitten.

“Misschien.”

Hij wees naar de ring.

“Je gaat hier spijt van krijgen.”

“Dat denk ik niet.”

Hij pakte zijn jas.

“Niemand zal je nog willen.”

Dat was de eerste keer dat hij zijn masker volledig liet vallen.

Ik glimlachte zelfs.

“Bedankt.”

Hij keek verbaasd.

“Waarvoor?”

“Dat je je echte gezicht hebt laten zien voordat we trouwden.”

Hij liep boos het café uit zonder nog om te kijken.

Lees verder op de volgende pagina